Opeens, in alle gekte van de dag, popt er iets in je op. Een scherpe vraag of een onwenselijk beeld. En vaak is het een vraag die getriggerd wordt door frustratie. Maar juist die vragen roepen om reflectie. En daar zit een probleem.
Nadenken over jezelf en je eigen functioneren doen we maar liever niet al te vaak. Maar hoe komt dat? Het is belangrijk en ergens weten we dat en toch gaan we heel snel over tot de orde van de dag?
Het mooie is dat ondanks dat je druk kunt zijn en onder druk staan, je wel in staat bent om je iets af te vragen. Er is altijd wel een moment, toilet, koffie, broodje, dat zich daarvoor leent.
Vragen en ideeën die jou bezighouden en blijkbaar urgentie hebben.
Bijvoorbeeld?
Waar ben ik mee bezig?
Zou ik niet wat egoïstischer moeten zijn?
Kan ik dit wel?
Wie ben ik om…?
Hoe lang hou ik dit vol?
Het probleem met deze vragen is, je komt niet tot een antwoord. Want dan moet je aan de bak. Dan moet je iets moeilijks doen. Je ego loslaten, vertellen dat jij iets niet meer wil of kan. Of dat je vindt dat de samenwerking nu toch wel flink hapert. Nee, dat doe je niet. Het is nog steeds veel aantrekkelijker om de vraag te laten vervagen en door te gaan tot de orde van de knotsgekke dag.
Begrijpelijk toch? Het zit er diep in om jezelf niet al te kritisch iets af te vragen. Natuurlijk, we doen wel eens reflectief, maar we zijn het niet. Ik bedoel, we zijn daarin vaak halfbakken en het is zeker geen goede gewoonte. Als we ons iets afvragen, dan is het meer een soort van recap van de gebeurtenissen van afgelopen dagen. Dat is veilig. Alleen staat de kritische antenne vaak niet, waardoor er niet snel sprake is van nieuw gedrag.
Overigens kan ik hier een heel grote mond over hebben, maar de neiging is volledig menselijk en ikzelf ben volgens mijn laatste check volledig mens. Ik zou hierover ook niet over mogen praten en schrijven als ik dat “veilige afvragen” niet herken.
Maar wat te doen?
“Jezelf iets afvragen” heeft iets nieuwsgierigs. En die houding kan een reflectie op jezelf al iets lichter maken. Je accepteert van jezelf dat je zelfkennis tekortschiet en dat je voornemens bent om die zelfkennis uit te breiden.
Met die nieuwsgierige houding maak je het “jezelf iets afvragen” laagdrempelig. En dat betekent dat je het ook vaker kunt toepassen. Dat is belangrijk om vertrouwd te raken met het bevragen van jezelf. Je merkt dat het minder spannend wordt, zonder dat de vragen per se minder confronterend zijn. En als het goed gaat, merk je veranderingen in je denken en uiteindelijk in je gedragingen. En zo kun je drukte en stress beter te lijf gaan.
Maar goed, we weten allemaal, het klinkt te eenvoudig voor een heel moeilijk vraagstuk. Bij een moeilijk vraagstuk hoort een ingewikkelde oplossing. Maar denk dan hierover na.
Worstel jij met werkdruk en zou jij je daarover het één en ander af willen vragen? Vanaf vrijdag 16 oktober tot vrijdag 23 oktober kun je je weer inschrijven voor het gratis coachprogramma de Midlife Mindset voor mannen.
Na inschrijving kun je meteen aan de slag met een vragenlijst en daaropvolgend maken we een afspraak voor een online coachsessie van een half uur.