Ik ben altijd wat ambivalent geweest als het gaat om het stellen van doelen. Het stellen van doelen voor anderen vond ik prima, maar mezelf doelen opleggen? Mwah. Liever niet. Als ik gewoon stappen zet, dan is het toch prima? Zo dacht ik.
Als je een eigen bedrijf hebt, wordt je met de neus op de feiten gedrukt. Geen doelen, geen resultaten.
En nog steeds blijft het stellen van doelen regelmatig een dingetje voor mij. En eigenlijk kan ik mij dat niet permitteren. En daarom oefen ik. Heel praktisch. Aan dit verhaal dat ik nu schrijf, werk ik maximaal een uur en zet hiervoor een timer. Soms lukt het ook echt in een uur.
Het punt is, dat ik een doel heb dat zorgt voor focus op één taak. Dat is al heel wat, want dit zorgt ervoor dat ik alleen aan die activiteit denk en mij niet druk maak over andere zaken.
Het mooie van het werken met doel en deadline is dat je dit kunt communiceren. Bijvoorbeeld een bordje op de deur:”geen toegang, work in progress.” Je hebt namelijk een belangrijke taak te vervullen binnen een specifieke tijd. En dat besef moet er vooral bij jezelf goed ingeramd zitten, zodat je de urgentie letterlijk voelt. Pas dan ben je in staat om echt dat “bordje” zonder schaamte en vol overtuiging aan je deur te hangen. En ik bedoel dan aan de buitenkant hè.
Wat is het resultaat? Je hebt even heerlijk een uurtje voor jezelf. De deadline zorgt dat je aan de slag gaat en focus houdt. De kwaliteit van je werk gaat omhoog, want je volledig aandacht is daar waar het moet zijn. Betere resultaten in minder tijd.
Het probleem is dat negentig procent van de mensen geen doelen stelt. Om allerlei redenen die ik als geen ander begrijp. Alleen kan het stellen van doelen (het liefst per dag, maar ook per uur) richting en rust geven. En dat laatste is een schaars goed these day´s.
Maar ben jij de “go to guy” binnen je team of organisatie en heb jij jouw persoonlijke doel niet scherp? Dan ben je kansloos tegen al het geweld van bakken werk en stortvloed van vragen die op je afkomen. Je wordt en voelt je overrompeld en geen idee hoe je dit de volgende keer kunt voorkomen.
En dat is begrijpelijk. Jij wil er zijn voor de mensen om je heen. Behalve dan misschien voor die ene collega die als een tank de afdeling komt binnenrollen en jouw tijd, ruimte en energie opslokt. Daar doe je liever niets voor, maar om zo´n extravert een “nee” te verkopen is echt een brug te ver. En dus word je geleefd.
Tenzij jij voor jezelf een belangrijk doel bepaalt, waar je voor een bepaalde tijd aan wil werken met een deadline. Een doel waarbij je tot in je vezels voelt dat het urgent is. Een doel dat zo belangrijk voor je is, dat je je angst overwint, je kantoor barricadeert en vooraf een memo uit laat gaan dat je niet beschikbaar bent voor vragen.
Het blijft een lastig. Niemand doet dit, jij ook niet en ik rommel er ook mee. Het is een oefening in discipline en het belangrijk maken van jouw doelen.
Maar hoeveel rust zou het geven als dit wel lukt? Dat je gericht kunt werken en zo meer het gevoel te hebben dat jij aan het stuur zit en niet de rest van de wereld.
Het zou een deel van de hectiek uit je leven halen.
Het zou anderen dwingen jouw ruimte te accepteren en verplichten om zelf antwoorden op hun vragen te bedenken.
Ruimte maken voor jezelf geeft je meer (mentale) ruimte voor de ander.
Het zou de kwaliteit van je werk ten goede komen omdat je verdiepend kunt werken.
Het zou jouw productiviteit bevorderen, want afleiding kost tijd.
Je pakt regie over je taken en tijd, en anderen merken dat. Ze zullen dit over het algemeen respecteren.
En bij jou groeit het vertrouwen.
Er ontstaat rust om het geheel te overzien en voor uitdagingen de tijd te nemen.
Klinkt goed hè?
Maar is dit wel voor jou?